Continue reading »

3 listopada 2007, godz. 17.00, ul. Lubelska 30/32 (obok Dworca Wschodniego)

Podczas finału V Niecodziennych Spotkań Codziennych Twórców obchodziliśmy Dziady!
W listopadowy wieczór w praskiej kamieniecy przy ul. Lubelskiej 30/32 spotkali się przy jednym stole aktorzy, muzykanci, opowiadacze i pieśniarze…

• Aktorzy Teatru Klamra przybyli na zaduszkowe spotkanie jako chauturnicy… Krążyli wokół biesiadniczego stołu, z pieśnią i opowieścią o minionym świecie własnego dzieciństwa, wspominali bliskie im osoby, które już odeszły;
• Mieczysław i Saba Litwińscy zaczarowali nas pieśniami litewskimi, polskimi i pruskimi oraz z muzyką napisaną do „Dziadów” Adama Mickiewicza,
• Opowiadacze ze Studni „O” opowiedzieli dwie opowieści meksykańską i polską o śmierci i sposobach jej obłaskawiania,
• Zespół śpiewaczy „Jarzębina” przywiózł z Kocudzy z okolic Lublina wiejskie zaduszkowe śpiewy i opowieści o zwyczajach zaduszkowych oraz wspaniałe przysmaki!
• Monodia (Janusz Prusinowski, Adam Strug, Piotr Zgorzelski) – zaprosili na koniec do wspólnego śpiewu staropolskich pieśni zadusznych.

Hej czum, czum!I ja tam byłem miód i wino piłem…

Projekt Niecodzienne Spotkania Codziennych Twórców wspiera: Urząd m. st. Warszawy.

Organizator: Stowarzyszenie „Chata z pomysłami”
Partnerzy: Scena Lubelska 30/32 oraz Komuna Otwock

Patron medialny: Radio Józef oraz Scena

TEATR KLAMRA to teatr alternatywny wpisujący się w krąg „teatru dla życia”, prowadzony przez absolwentki wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie. Istnieje od 1998 roku. Działa w ramach Stowarzyszenia „Chata z pomysłami” w Aninie. Zespół tworzy 20 osób: aktorzy (osoby z niepełnosprawnością intelektualną) oraz animatorzy (absolwenci teatrologii, twórcy teatralni). Grupa prezentuje spektakle misteryjne, widowiska kolędnicze oraz krótkie akcje teatralne.

Teatr Klamra nawiązując do tradycji i starych zwyczajów przybędzie na zaduszkowe spotkanie z chauturnikami… Krążą od stołu do stołu, z pieśnią i opowieścią o minionym świecie i ludziach. Nie odmówią zaproszenia nikomu, a jeszcze serdecznie i pięknie podziękują, jak tylko potrafią najlepiej.

Występują: Anna Biernacka, Janusz Dadaj, Henryka Dziedzic, Tomasz Jaworowski, Stanisław Małachowski, Ewelina Odolińska, Joanna Smakuszewska, Piotr Uczkiewicz, Łucja Wąworek. Nad całością czuwają Nela i Daniel Brzezińscy.

Sol et Luna to duet, który  tworzą śpiewaczka Saba Zuzanna Krasoczko oraz kompozytor, śpiewak i multiinstrumentalista Mieczysław Eligiusz Litwiński. Wykonuje pieśni i muzykę wielu różnych epok i kultur, często w językach oryginału, oraz własne kompozycje, posługując się przy tym instrumentami rodem z różnych kultur i epok. Na Lubelskiej pojawią się z programem zaduszkowym pt. „Vėlinės” Pojawią się zatem archaiczne hymny (sutartinės) oraz tradycyjne pieśni (dajnos) – ze Żmudzi, Dzukiji i Auksztoty – z akompaniamentem instrumentu strunowego kanklės.  Zaśpiewane zostaną również pieśni staropruskie w zrekonstruowanym przez lingwistów języku staropruskim. Oprócz tego będą wykonane (po litewsku i po polsku) utwory kompozycji Mieczysława Eligiusza Litwińskiego stanowiące fragmenty muzyki do spektaklu zaduszkowego – Vėlinės – (wg II części „Dziadów” Mickiewicza) zrealizowanego w końcu lat 90-tych w Wilnie z teatrem „Miraklis”.

Kultura duchowa i materialna Litwy jest we współczesnej Europie zjawiskiem wyjątkowym. Zasadniczą jej cechą jest konserwatywność, dzięki czemu zachowała ona bogaty i bezcenny przekaz starożytnego dziedzictwa indoeuropejskiego. Spuścizna ta wyraża się w archaiczności języka, pieśni i zwyczajów. Choć tak bliska geograficznie jest jednak zupełnie odmienna i mało w Polsce znana. Sprawia to przede wszystkim bariera języka, bowiem język litewski należy do grupy języków bałtyckich.

STUDNIA O zaprezentuje polskie i meksykańskie opowieści o śmierci, a właściwie o sposobach jej obłaskawiania, oswajania, lub wywodzenia w pole i ucieczki przed nią. Beata Frankowska i Jarek Kaczmarek z Grupy Studnia O opowiedzą dwie historie. Pierwsza o tym jak radził sobie ze śmiercią meksykański bohater Pedro de Ordimales i drugą o słowiańskim Bartku. Co może łączyć z pozoru tak odległe tradycje Polski i Meksyku? Może to, że i tu i tam można zasiąść ze śmiercią do wspólnej biesiady?

Opowiada: Grupa Studnia O.
Muzyka: Sebastian Wielądek

JARZĘBINA to zespół śpiewaczy, który powstał w 1990 roku przy Gminnym Ośrodku Kultury w Kocudzy, wsi położonej w powiecie janowskim na Roztoczu, jednym z najoryginalniejszych na Lubelszczyźnie regionie etnograficznym. Zespół jest wielopokoleniowy; przez JARZĘBINĘ przewinęło się ponad 60 osób, do dzisiaj 18 trwa dalej w śpiewaniu. Zespół należy do najbardziej aktywnych na ziemi janowskiej, uhonorowany licznymi nagrodami i wyróżnieniami.

Składa się z grupy śpiewaczej i obrzędowej. Prezentuje bogaty i zróżnicowany gatunkowo repertuar pieśni obrzędowych i powszechnych. Bezpośrednim źródłem repertuaru zespołu jest ustna tradycja ludowa, oparta głównie na przekazach rodzinnych a także różnego rodzaju śpiewniki, zarówno o charakterze religijnym (kantyczki – kolędy, pastorałki, pieśni adwentowe, wielkopostne i wielkanocne), jak i śpiewniki narodowe. Pieśni i dialogi wykonywane są częściowo zachowaną kocudzką gwarą, śpiewane pełnym głosem, zwykle jednogłosowo.

Na szczególną uwagę zasługują unikalne pieśni pogrzebowe i wielkopostne, które w połączeniu z gwarą wyniosły JARZĘBINĘ do czołówki zespołów śpiewaczych. Niektóre pieśni nawiązują formą do psalmozjów i śpiewu kościoła wschodniego. Szczególne miejsce poświęcono na opracowanie i przygotowanie widowisk przypominających życie dawnej wsi zgodne z kalendarzem natury.

występuje w składzie: Władysława Dycha, Bronisława Dyjach, Genowefa Góra, Lucyna Jargiło, Monika Jargiło, Beata Oleszek, Janina Oleszek, Irena Krawiec (kierownik zespołu).